این شهر نیز مانند دیگر شهرهای گیلان از گزند بلاهای طبیعی و غارت‌ها و آتش‌سوزی‌ها به دور نمانده است. در سال ۷۰۶ هجری محمد خدابنده اولجایتو، هشتمین سلطان سلسله ایلخانان، این شهر را اشغال کرد و در سال ۸۹۰ هجری زلزله شهر را ویران ساخت. حکام دو قسمت گیلان در طرفین رودخانه سفیدرود پیوسته با هم در جدال بودند، بخش شرقی با مرکزیت لاهیجان و بخش غربی با مرکزیت فومن، در هر فرصتی که دست می‌داد برای کسب قدرت و تاراج شهرهای یکدیگر رقابت‌های خونینی با هم داشتند. به‌طوری‌که در فاصله سال‌های ۹۰۸ تا ۹۱۴ هجری، پیش از آنکه قدرت حکومت صفوی در گیلان پا بگیرد، شهر به دفعات از طرف حکام گیلان بیه‌پس غارت شد.

پر از آن حریق سال ۱۰۵۸ و زلزله ۱۰۸۸ هجری خرابی‌های زیادی در شهر ببار آورد. در سال ۱۲۴۶ هجری طاعون در لاهیجان کشتار زیادی به‌جای گذاشت و بازهم آتش‌سوزی سال ۱۲۵۷ هجری شهر را از هستی ساقط کرد.

رابینو وضعیت لاهیجان را در اوایل سده میلادی اخیر به تفصیل شرح داده است. براساس نوشته وی لاهیجان دارای هفت محله، ۲۲۶۰ خانه، ۱۱۰۰۰ نفر جمعیت، ۱۵ مسجد، ۲۵ زیارتگاه، ۴ مدرسه، ۶ کاروانسرا، ۳ بازار، ۲ زورخانه، ۳۰۰ دکان و تعداد زیادی حمام بوده است.

و شهر هم چنان باقی ماند

اهمیت لاهیجان به‌عنوان شهری با سابقه در گیلان

اهمیت لاهیجان به‌عنوان یک شهر توریستی علاوه بر زیبایی‌های طبیعی آن، چشم‌اندازهای زراعی باغ‌های چای است. لاهیجان مهم‌ترین مرکز کشت و تولید چای ایران به شمار می‌رود؛ و این موقعیت را تا کنون با فعالیتی چشم‌گیر حفظ کرده است.

لاهیجان ازنظر سابقه شهری قدمت زیادی دارد و قبل از رشت مرکز ایالت گیلان بوده است. علاوه بر آن حتی پس از این که رشت از دوره صفویه اهمیت یافت، بازهم لاهیجان به دلیل سوابق تاریخی و موقعیت جغرافیایی مرکز گیلان بیه‌پیش باقی ماند.در گذشته، گیلان به شرق سپیدرود (بیه‌پیش) و غرب سپیدرود (بیه‌پس) تقسیم می‌شد و مرکز بیه‌پیش لاهیجان و بیه‌پس فومن بود.

لاهیجان قرن‌ها مرکز بیه‌پیش و از مهم‌ترین شهرهای گیلان بود و دامنه نفوذ فروانروایان آن حتی به غرب گیلان نیز می‌رسید. خاندان امیرکیایی که مقارن با حمله‌ی مغول در در بیه‌پیش به قدرت رسیدند، گاه بر رشت و ولایات کوچک بین رشت و لاهیجان، در ساحل غربی سپیدرود نیز دست می‌یافتند.

لاهیجان کهن دیار گیلک‌نشین

لاهیجان کهن دیار گیلک نشین به شهر ابریشم شهره است. نام لاهیجان ریشه در ویژگی اقتصادی این شهر دارد. به صورتی که واژه‌ی لاهیجان عربی‌شده‌ی لاهیگان است و به معنی مکان یا شهر بافندگان یا نساجان یا ابریشم‌بافان است. در تجزیه‌ای دیگر، لاه در پارسی میانه (پهلوی) به معنای ابریشم و در برهان قاطع به معنای پارچه‌ی ابریشمی سرخ آمده‌است و جان پسوند مکان است. در نتیجه لاهیجان به معنای «شهر ابریشم» است.

در لاهیجان زیبایی‌های طبیعت و شهرسازی همدیگر را تکمیل کرده‌اند. موقعیت جغرافیایی این شهر در ناحیه پایکوهی که تپه‌ماهورهای آن را بوته‌های همیشه سبز چای، در ردیف‌کاری‌های منظم هندسی پوشانده است؛ همراه با معماری بسیار زیبا و خانه‌های ویلایی با سقف‌های سفالی و رنگ‌آمیزی سفید، جلوه زیبایی به سیمای شهر بخشیده است.

از نظر موقعیت جغرافیایی و ویژگی‌های تاریخی یکی از شهرهای مهم گیلان به‌شمار می‌رود و مدت‌ها مرکز بخش بیه‌پیش گیلان بوده‌است. شهرستان لاهیجان دارای دو بخش رودبنه و مرکزی و ۸ دهستان به نام‌های رودبنه، دهستان شیرجوپشت، آهندان، بازکیاگوراب، لفمجان، چوشل، لیالستان و لیل است.

این شهرستان به دلیل تجدید تقسیمات متعدد در گیلان از ابتدای قرن بیستم به طرز قابل توجهی کوچک شده‌است. در تجدید نظر ۱۹۳۷ میلادی لاهیجان شهرستانی بود که شامل شرق سفیدرود در گیلان بود. در ۱۹۶۱ دو شهرستان به نامهای لنگرود و رودسر در این منطقه ایجاد شدند.

در ۱۹۶۱ آستانه اشرفیه و سیاهکل که سابقاً بخشهای مستقلی در لاهیجان بودند شهرستان شدند. از آن زمان لاهیجان فقط شامل هفت دهستان با مساحت ۴۱۰ کیلومتر مربع (هفتمین شهرستان در گیلان از نظر مساحت) است. طبق آخرین سرشماری در سال ۱۳۹۵، شهر لاهیجان ۱۶۷۵۴۴ نفر و ۵۸۳۷۸ خانوار بوده است که از این تعداد ۶۲ درصد ساکن شهر و ۳۸ درصد ساکن روستا هستند.

لاهیجان در چه منطقه جغرافیایی قرار دارد؟

لاهیجان از شمال به دریای خزر، از شرق به لنگرود، از جنوب به دیلمان، از جنوب غربی به سیاهکل و از غرب به آستانه اشرفیه محدود می‌شود. این شهر زیبا در ۵۰ درجه و صفر دقیقه شرقی و در ۳۷ درجه و ۱۱ دقیقه شمالی عرض جغرافیایی قرار دارد.

این شهر بر سرزمینی هموار و جلگه‌ای قرار دارد که حاصل رسوبات به جای مانده از رسوبات ناشی از سفید رود است. هموارترین نقطه جلگه لاهیجان در بخشهای شمالی آن در مجاورت دریاست از شمال به سمت جنوب بر ارتفاع افزوده می‌شود. بخش غربی کوه‌های البرز شرق و جنوب لاهیجان را دربر گرفته‌است که از آن جمله می‌توان به شیطان کوه، گمل و آهتا کوه اشاره کرد.

شیب تند دامنه‌های کوه‌ها به سوی دریای خزر و شیب کم شان به سوی دره شاهرود است. گسل البرز از لاهیجان شروع می‌شود تا جنوب گنبدکاووس ادامه دارد. در غرب لاهیجان، یک گسل چپگرد به نام گسل سفیدرود به‌طور شمال خاوری – جنوب باختری این گسل را جابه‌جا کرده‌است.

این عمل او مورد مخالفت عده کثیری که از جانب برخی محافل تحریک می‌شدند قرار گرفت و حتی در بعضی از موارد منجر به کندن نهال‌ها و ویران کردن باغات شد .از طرفی بهره برداری از باغات چای پس از پنج سال از غرس نهال دو ساله آغاز می‌شود و کشاورزان در آن زمان نیز آشنایی کافی در امور کاشت، داشت و برداشت نداشتند، برای همین علاقه و تمایل به کشت چای نشان نمی‌دادند. اما کاشف السلطنه با تحمل مرارت‌های زیاد و رویارویی با موانع مادی و مشکلات اجتماعی شرایط گسترش احداث باغ‌های چای در واحد سطح را فراهم کرد و با ایجاد انگیزه، زمینه علاقمندی کشاورزان به کشت چای را بوجود آورد .

نخستین بار تعدادی از کشاورزان در حومه شهر لاهیجان (چارخانه‌سر) کشت چای را آغاز کردند و به تدریج در سایر نقاط استان گیلان گسترش یافت. بطوریکه در سال ۱۳۱۹ مساحت باغات چای به ۶۰۰  هکتار رسید. روند توسعه تدریجاً ادامه داشت تا اینکه در سال ۱۳۳۷ دولت ایران اقدام به تأسیس سازمان چای کشور کرد تا کشاورزان چایکار و صاحبان صنعت چایسازی را تحت حمایت قرار دهد.  در حال حاضر سطح زیر کشت چای حدود ۳۲۰۰۰ هکتار است که در بیش از ۹۰۰ قریه در شهرهای صومعه سرا، فومن، شفت، رشت، لاهیجان، آستانه اشرفیه، سیاهکل، لنگرود، رودسر و املش در استان گیلان و شهرهای رامسر و تنکابن تا حوالی چالوس در استان مازندران به طول حدود ۲۰۰ کیلومتر بصورت نامنظم و مجزا با فواصل کم و زیاد و دور و نزدیک با جاده اصلی بصورت پراکنده قرار گرفته و هم اکنون حدود ۶۰۰۰۰ خانوار در کشت و کار این محصول اشتغال دارند. (تارنمای سازمان چای کشور)

کاشف‌السلطنه با وسایل و ماشین‌آلات چای و همراهان از بمبئی با کشتی به مقصد بوشهر حرکت کرد و در آخرین روزهای اسفند ۱۳۰۷ خورشیدی به ایران رسید. درمورد مرگ او گفته می‌شود او اتومبیلی از کمپانی زیگلر با راننده عرب و اتومبیل دیگری برای همراهان اجاره کرد و ساعت ۱۱ صبح از بوشهر به سمت شیراز به راه افتادند. در گردنه ملو که بین دالکی و کنارتخته بود، اتومبیل به دره پرت شد. کاشف در همان لحظه کشته شد اما مرگ او با ابهاماتی همراه است.

بنا بر وصیتش او را بر تپه‌های چای در لاهیجان به خاک سپردند که در همان مکان آرامگاهی به پا شد – آرامگاه کاشف السلطنه – که اکنون موزه تاریخ چای ایران است.[نیازمند منبع]کاشف‌السلطنه روی تپه‌ای از چای که توسط وی در سال ۱۳۰۷ خورشیدی خریداری شده بود به خاک سپرده شده‌است. وصیت کرده بود بر قبرش سنگی از مرمر سیاه بگذارند، بی سقف و حفاظ و در میان بوته‌های چای. ابتدا چنین کردند اما بعدها از دو درصد درآمد چای مقبره‌ای اختصاصی برای او ساختند.

باغ‌های چای و موزه چای

یکی از مهمترین محصولات لاهیچان چای است و این شهر به باغ‌های چای معروف است. مصرف چای در ایران با وارداتی که از طریق شمال (کشورچین) و از طریق جنوب (کشورهند ) انجام می‌گرفت تامین می‌شد. در سال 1261 خورشیدی، شخصی به نام حاج محمد اصفهانی کشت چای در ایران را آغاز کرد ولی به عللی رونق نیافت. بار دیگر در سال 1279 خورشیدی محمد میرزای چایکار ملقب به کاشف السلطنه که ژنرال کنسول ایران در هندوستان بود، به کشت چای روی آورد. او با این دیدگاه که مقدار زیادی ارز برای واردات چای صرف می‌شود و تولید چای می‌تواند یکی از منابع عظیم برای رونق اقتصادی کشور باشد اقدام به کشت چای کرد.

کاشف السلطنه در اواخر ۱۸۹۸ وارد بمبئی شد و تقریباً از همان ابتدا درگیر مشغول اطلاعات در خصوص کشت چای در هند شد. او در نوشته‌هایش برای ایران، به اظهارات کتبی و شفاهی مظفرالدین شاه، استناد می‌کند که بر اهمیت وارد کردن راه و چاه کشت چای به کشور تأکید می‌کرد. به نظر می‌رسد دولت قاجار پیروی نمونه‌های انگلستان و روسیه در آغاز کردن کشت بومی چای در آن زمان بود. علاقه به چای، بخشی از تلاش بزرگتر دولت مرکزی (و تجار) برای کاستن از میزان کل ارزش واردات از هند بود.

دلیل این کسری پیوسته پولی در تجارت با آن کشور بود. با توجه به ارزش تخمینی واردات چای از هند به مبلغ حدوداً یک میلیون تومان در سال، نزدیک به ۸۳ درصد کل چای مصرفی در ایران از هند می‌آمد. دولت تولید داخلی چای را هم پاسخگوی نیاز در حال رشد داخلی و هم کاستن از تجارت وارداتی از هند می‌دانست. علاوه بر این، چای می‌توانست همچون دیگر محصولات بهادار (چون افیون، ابریشم و تنباکو) که برای توازن تجارت با کشورهای همسایه بسیار مهم بودند عمل کند. کاشف السلطنه تخمین زد که کشت داخلی چای نه تنها کشور را در مدت ده تا دوازنده سال می‌توانست خودکفا کند، بلکه یک محصول بهادار برای واردات کساد اقتصاد ایران می‌توانست به همراه بیاورد.

با وجود ممانعت دولت هند از یادگیری فنون چایکاری برای اتباع خارجی، کاشف السلطنه توانست فنون کشت و تولید چای را بیاموزد. او با مطالعه و بررسی شرایط آب و هوایی ایران و مشابهت آب و هوای شمال کشور با کشور هندوستان این منطقه را برای کشت چای انتخاب کرد. او در سال ۱۲۷۹ خورشیدی با زحمت بسیار، تعداد زیادی بذر و سه هزار اصله نهال را با شرایط حمل و نقل آن زمان که گاری و درشکه بود، به ایران منتقل کرد و اقدام به احداث باغ چای در لاهیجان و کلارآباد نمود.

جاذبه‌های گردشگری لاهیجان

  • بازار قدیمی
  • بقعه شیح زاهد
  • پل خشتی
  • خانه محمد صادقی
  • مسجد جامع
  • حمام گلشن
  • استخر قدیمی
  • باغ ملی
  • تله‌کابین
  • آبشار
  • موزه چای
  • تالاب سوستان
  • تالاب امیرکلایه
  • باغ‌های چای
  • شیطان کوه
  • غار سرچشمه

لاهیجان از نظر جذابیت توریستی اهمیت زیادی دارد. موزه تاریخ طبیعی شهر، استخر قدیمی آن، پارک تفریحی و آرامگاه کاشف‌السلطنه (موزه تاریخ چای)، شیطان کوه، بام سبز، آبشار، تله کابین، باغ ملی، تالاب بین‌المللی امیرکلایه، تالاب سوستان، باغات سرسبز چای، حمام گلشن، آرامگاه شیخ زاهد، قلعه دزدبن و … اشاره کرد.

شیطان کوه و جاذبه‌های آن

این کوه سرسبز که در امتداد سلسله جبال البرز واقع‌شده و با ارتفاعی نزدیک به ۶۰ متر از درختان و شمشادهای کوتاه و سبز پوشیده شده و در ناحیه شرقی شهر لاهیجان قرار دارد. این کوه به علت واقع شدن در داخل مجموعه شهری باعث به وجود آمدن چشم‌اندازهای زیبایی شده و گردشگران زیادی را به‌سوی خود جلب می‌کند.

آبشار شیطان کوه از بدنه شیطان کوه به پای کوه سرازیر می‌شود به وسیله پمپاژ آب از استخر تغذیه شده و حوضچه‌هایی برای تخلیه و حرکت آب در پایین آن احداث شده است. در کنار این آبشار یک راه پلکانی تا قله کوه وجود دارد که گردشگران با پشت سر گذاشتن بیش از ۷۵۰ پله که از کنار آبشار و پای کوه آغاز شده و از داخل درختان سرسبز می‌گذرد به قله کوه و بام سبز می‌رسند.

در سال‌های اخیر با طراحی شهرداری لاهیجان، فضایی در بالای شیطان کوه ایجاد شده که به علت مشرف بودن به شهر به نام بام سبز شناخته می‌شود. این محوطه سبز و زیبا به‌وسیله گذرگاهی از ورودی کوه و میان درختان به آبشار شیطان کوه متصل می‌شود.

مجموعه بام سبز به علت جذابیت و منتهی شدن به مجموعه ارتفاعات مشرف به شهر و باغات چای، تعداد زیادی از دوستداران طبیعت را به خود جذب کرده است. تماشای روزها و شب‌های لاهیجان از فراز بام سبز، از دیگر جاذبه‌های این مجموعه تفریحی است.

تالاب سوستان

تالاب در روستایی به همین نام و در دهستان لیل بخش مرکزی لاهیجان قرار دارد. این تالاب که از تالاب های آب شیرین است و به همین دلیل در زمستان و پاییز دارای آب زیاد و در تابستان و بهار کمتر آب دارند. در گذشته این قسمت تفرجگاه خان های این منطقه بود. دور تا دور این تالاب را نیزار فراگرفته است و در داخل و کناره های آب گیاهان مردابی رشد کرده اند و محل زندگی آبزیان و پرندگان نیز می باشد.

این تالاب در تمام فصول دارای زیبایی خاص است در پاییز و زمستان بارش باران و برف در این منطقه به زیبایی آن می افزاید اما بهترین زمان برای مراجعه به این تالاب فصل بهار و تابستان است مخصوصا در ماه های اردیبهشت تا شهریور که نیلوفرهای آبی در سطح تالاب رشد می‌کنند و منظره‌ای بی نظیر برای گردشگران خلق میکنند. اوج زیبایی و شکوفایی نیلوفرهای آبی تالاب، مرداد و شهریور بوده و وجود همین گل بر روی سطح آب تالاب، یکی از دلایل جذب گردشگران بشمار می آید.

تالاب سوستان زیست گاه پرندگان و آبزیان بسیاری بوده که وجود آنها در محیط اطراف این تالاب محیطی فوق العاده ای را خلق کرده است.

این تالاب در جنوب شرقی این شهرستان قرار دارد. برای دسترسی به این تالاب نزدیک ترین مسیر از میدان دانشگاه آزاد این شهر است اما مسیر های دیگری نیز وجود دارد مانند مسیر میدا تربیت به سمت این روستا. در طول این مسیر کوتاه شما میتوانید از طبیعت بکر طول جاده نیز لذت ببرید.

پل خشتی لاهیجان

این پل تاریخی در شمال غربی شهر لاهیجان در محله‌ پرده سر بر روی رودخانه لاهیجان در انتهای غربی خیابان کاشف احداث شده است. شالوده اصلی پل در زمان حکومت سادات کیایی –که زمانی طولانی، لاهیجان، مرکز حکمرانی آنها بود- ساخته شد. رابینو نام سازنده پل را حاجی جعفرخان می‌داند. احتمالا این شخص را باید مرمت کننده پل در دوران قاجاریه دانست. (رابینو، ۱۳۷۴)

طول پل تقریبا ۵۰ و عرض آن ۴.۵ متر و ارتفاع آن در فصل تابستان از سطح آب حدودا ۱۱ متر است. پل متشکل از دو دهنه بزرگ با طاق جناقی و یک پایه میانی است که امروزه آب رودخانه فقط از زیر یکی از دهنه‌ها می‌گذرد. سه طاق کوچک دیگر در وسط و اطراف دهنه‌های بزرگ قرار دارد. پایه میانی پل دارای سیل برگردان‌هایی بود که در موقع افزایش سطح آب، آن را از برخورد مستقیم آب و مواد همراه نظیر چوب در امان نگه می‌داشت.

پل از یک قسمت میانی مسطح و دو قسمت جانبی شیب‌دار در بخش فوقانی تشکیل شده است. سطح عابرروی پل را ک با سنگ‌های قلوه‌ای فرش کرده‌اند. در ساخت پل از آجرهای قرمز رنگ محلی به ابعاد ۲۰×۲۰ سانتی‌متر، سنگ و ملاط آهک و ساروج استفاده کرده‌اند.

این پل تاریخی در گذشته تنها معبر ورودی مسافران از جانب غربی به داخل شهر بود و اهمیت بسزایی داشت، از این رو در مرمت آن دقت خاصی شده است. این بنا با شماره ۱۴۳۳ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.

شیطان کوه و جاذبه‌های آن

این کوه سرسبز که در امتداد سلسله جبال البرز واقع‌شده و با ارتفاعی نزدیک به ۶۰ متر از درختان و شمشادهای کوتاه و سبز پوشیده شده و در ناحیه شرقی شهر لاهیجان قرار دارد. این کوه به علت واقع شدن در داخل مجموعه شهری باعث به وجود آمدن چشم‌اندازهای زیبایی شده و گردشگران زیادی را به‌سوی خود جلب می‌کند.

آبشار شیطان کوه از بدنه شیطان کوه به پای کوه سرازیر می‌شود به وسیله پمپاژ آب از استخر تغذیه شده و حوضچه‌هایی برای تخلیه و حرکت آب در پایین آن احداث شده است. در کنار این آبشار یک راه پلکانی تا قله کوه وجود دارد که گردشگران با پشت سر گذاشتن بیش از ۷۵۰ پله که از کنار آبشار و پای کوه آغاز شده و از داخل درختان سرسبز می‌گذرد به قله کوه و بام سبز می‌رسند.

در سال‌های اخیر با طراحی شهرداری لاهیجان، فضایی در بالای شیطان کوه ایجاد شده که به علت مشرف بودن به شهر به نام بام سبز شناخته می‌شود. این محوطه سبز و زیبا به‌وسیله گذرگاهی از ورودی کوه و میان درختان به آبشار شیطان کوه متصل می‌شود.

مجموعه بام سبز به علت جذابیت و منتهی شدن به مجموعه ارتفاعات مشرف به شهر و باغات چای، تعداد زیادی از دوستداران طبیعت را به خود جذب کرده است. تماشای روزها و شب‌های لاهیجان از فراز بام سبز، از دیگر جاذبه‌های این مجموعه تفریحی است.

تالاب سوستان

تالاب در روستایی به همین نام و در دهستان لیل بخش مرکزی لاهیجان قرار دارد. این تالاب که از تالاب های آب شیرین است و به همین دلیل در زمستان و پاییز دارای آب زیاد و در تابستان و بهار کمتر آب دارند. در گذشته این قسمت تفرجگاه خان های این منطقه بود. دور تا دور این تالاب را نیزار فراگرفته است و در داخل و کناره های آب گیاهان مردابی رشد کرده اند و محل زندگی آبزیان و پرندگان نیز می باشد.

این تالاب در تمام فصول دارای زیبایی خاص است در پاییز و زمستان بارش باران و برف در این منطقه به زیبایی آن می افزاید اما بهترین زمان برای مراجعه به این تالاب فصل بهار و تابستان است مخصوصا در ماه های اردیبهشت تا شهریور که نیلوفرهای آبی در سطح تالاب رشد می‌کنند و منظره‌ای بی نظیر برای گردشگران خلق میکنند. اوج زیبایی و شکوفایی نیلوفرهای آبی تالاب، مرداد و شهریور بوده و وجود همین گل بر روی سطح آب تالاب، یکی از دلایل جذب گردشگران بشمار می آید.

تالاب سوستان زیست گاه پرندگان و آبزیان بسیاری بوده که وجود آنها در محیط اطراف این تالاب محیطی فوق العاده ای را خلق کرده است.

این تالاب در جنوب شرقی این شهرستان قرار دارد. برای دسترسی به این تالاب نزدیک ترین مسیر از میدان دانشگاه آزاد این شهر است اما مسیر های دیگری نیز وجود دارد مانند مسیر میدا تربیت به سمت این روستا. در طول این مسیر کوتاه شما میتوانید از طبیعت بکر طول جاده نیز لذت ببرید.

پل خشتی لاهیجان

این پل تاریخی در شمال غربی شهر لاهیجان در محله‌ پرده سر بر روی رودخانه لاهیجان در انتهای غربی خیابان کاشف احداث شده است. شالوده اصلی پل در زمان حکومت سادات کیایی –که زمانی طولانی، لاهیجان، مرکز حکمرانی آنها بود- ساخته شد. رابینو نام سازنده پل را حاجی جعفرخان می‌داند. احتمالا این شخص را باید مرمت کننده پل در دوران قاجاریه دانست. (رابینو، ۱۳۷۴)

طول پل تقریبا ۵۰ و عرض آن ۴.۵ متر و ارتفاع آن در فصل تابستان از سطح آب حدودا ۱۱ متر است. پل متشکل از دو دهنه بزرگ با طاق جناقی و یک پایه میانی است که امروزه آب رودخانه فقط از زیر یکی از دهنه‌ها می‌گذرد. سه طاق کوچک دیگر در وسط و اطراف دهنه‌های بزرگ قرار دارد. پایه میانی پل دارای سیل برگردان‌هایی بود که در موقع افزایش سطح آب، آن را از برخورد مستقیم آب و مواد همراه نظیر چوب در امان نگه می‌داشت.

پل از یک قسمت میانی مسطح و دو قسمت جانبی شیب‌دار در بخش فوقانی تشکیل شده است. سطح عابرروی پل را ک با سنگ‌های قلوه‌ای فرش کرده‌اند. در ساخت پل از آجرهای قرمز رنگ محلی به ابعاد ۲۰×۲۰ سانتی‌متر، سنگ و ملاط آهک و ساروج استفاده کرده‌اند.

این پل تاریخی در گذشته تنها معبر ورودی مسافران از جانب غربی به داخل شهر بود و اهمیت بسزایی داشت، از این رو در مرمت آن دقت خاصی شده است. این بنا با شماره ۱۴۳۳ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.

گیاه وارنگ بو چیست

مهمترین دلیل محبوبیت وارنگ بو، طعم و عطر خاصی است که به غذاها و مخلفات مخصوص گیلان می‌بخشد و همچون گیاهان بومی دیگر این منطقه همچون چوچاق، خالیواش و ترش واش، طعم این غذاها را خاص و ماندگار کرده است.

گیلانگردی با همرکابان سبز انزلی

گروه دوچرخه سواری همرکابان سبز بندرانزلی بیش از ۳۰۰ برنامه مختلف برگزار کرده‌اند و میزبان سایکل‌توریست‌های داخلی و خارجی بوده‌اند.

بازارهای هفتگی گیلان

در شمال ایران به‌ویژه در گیلان تشکیل بازارهای هفتگی سابقه‌ای طولانی دارد تا جایی که برخی از پژوهندگان احتمال می‌دهند رشد شهرنشینی در شمال ایران ارتباط نزدیکی به بازارهای روستایی داشته

باقلا سبز

باقلا محصول فصل خنک است و نیاز به آب فراوان در مرحله رشد دارد. برای همین هم در مجموعه لوتکا، باقلا را نیمه دوم آذر و انتهای زمین نزدیک رودخانه که زمین مرطوب است، کاشتیم.

شب چله

در تابستان مردم باید در بیجار کشاورزی می‌کردند و اعتقاد داشتند خوردن هندوانه در شب یلدا تشنگی کار در بیجار را رفع می‌کند.

بندر انزلی را بشناسید

بندر انزلی معروف به دروازه اروپا مهمترین بندر ایران در ساحل دریای کاسپین است. این شهر در محل پیوستن تالاب به دریا و بر روی رسوبهای دلتایی آن قرار دارد.

تقویم دیلمی گاهشمار باستانی مردم گیلان

تقویم دیلمی، گاه‌شماری باستانی مردم کوهستان‌های گیلان و مازندران است. دیلم یا دیلمان نام عمومی کوهستان‌های البرز در روزگاران قدیم بود.

طرز تهیه انواع نان محلی گیلان

نان محلی به یکی از عناصر گردشگری هر منطقه تبدیل شده است. به طوری که پخت نان محلی در اغلب مناطق ایران به ویژه توسط زنان محلی دیده می‌شود.

اولسبلنگا و شاندرمن بهترین جاهای دیدنی ماسال

ییلاقات اولسبلانگا و شاندرمن زیباترین جاهای دیدنی ماسال هستند. ماسال کنار کوه‌های تالش قرار دارد و بعدِ رودبار دومین شهر مرتفع استان گیلان است.

سقالکسار گیلان

از جمله جاذبه‌های روستای سقالکسار وجود دریاچه‌ای به ارتفاع ۶۴ متر از دریا به مساحت ۱۵ هکتار است که در پشت یک سد خاکی واقع شده‌است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.